کسی که لبخند می زند بی درد نیست….غم تجربه نکرده نیست….
شاید دلش را که بشکافی رد پای هزار زخم عمیق ببینی.
به قول حافظ شبرازی:
بگشای تربتم را
بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم
دود از کفن برآید…..
کسی که لبخند می زند ، شاید بی حوصلگی هایش را در باغچه کاشته تا روزی میوه ی امید بدهد….
شاید دلش را پیوند زده به صاحب درخت ها….
شاید خودش را رها کرده در آغوش نسیم ها ….
کسی که لبخند می زند شاید آنقدر در بن بست گریه ، زار زده که راه را لبخند می بیند….
بخند….دردها درمان نمی شود وقتی می خندی…اما تو قوی تر می شوی….
بخند ….افق ها باز است …..
شاید دردها از روی لبخندت خجالت بکشند و نمک به زخم هایت نریزند….
آنکس که می خندد…بی درد نیست….هدف از دردهای زندگی را فهمیده….
باغبانی است که دیگر در قلبش مترسکی برای ترساندن گنجشک ها ندارد.

پی نوشت:باتشکر از آموزگار مهربان ،مریم شهیدیان عزیزم که چیزهای زیادی به من آموخت،از جمله:«کسی که لبخند میزند بی درد نیست»

رها رادفر

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تماس